HET MEUBILAIR VAN DE KONINGIN


Lang geleden, toen ik nog meedraaide in het lezingencircuit betreffende "The Future", kreeg ik een uitnodiging, namens Koningin Beatrix, om met 100 "creatieven” uit de Nederlandse cultuur wereld "kennis te komen maken voor een presentatie, dinertje en afterborrel". 

Mijn vrouw Margaret vroeg zich meteen af wat ze zou moeten dragen bij zo’n koninklijke ontvangst. Het was een teleurstelling om haar te vertellen dat de uitnodigingen persoonlijk op naam waren. 

De locatie was de grote zaal van het Paleis op de Dam in Amsterdam en er waren inderdaad ongeveer 100 genodigden, bekenden uit de Nederlandse design, kunst en cultuurwereld. De meesten kende ik van tijdschriften, tv of communicatiewereld en maar weinig ontwerpers eigenlijk. Ik weet nog steeds niet waarom ik op het lijstje stond. 

Prins Claus was er ook, dus zolang is het al geleden. In een lange rij konden we ons persoonlijk aan hen voorstellen. Frappant genoeg kende Koningin Beatrix de meeste mensen en wat ze deden, dus ze was goed voorbereid of ingesproken.

Van mij wist ze dat ik van Philips Design was en uit Eindhoven kwam en me nogal bezig hield met de toekomstvisie  op het gebied van technologie en hoe zich dat sociaal zou ontwikkelen ten goede van de mensen (Quality of Life).

Na de introducties en presentaties werden we verzocht om naar de prachtige grote zaal te gaan en aan tafel "aan ‘te zitten". Er stonden wel 10-12 grote ronde tafels verspreid door de zaal en ik had er eentje precies naast de koningin en haar belangrijkste gasten. Marthe Roling had het dacht ik geďnitieerd en zat naast haar aan tafel. Ze zijn vriendinnen dacht ik. 

Aan onze tafel stelden we ons aan elkaar voor aan de overige disgenoten en na enige tijd werd het voorgerecht aangedragen door een legertje kelners. Echter had ik gemerkt dat mijn antieke stoel een beetje wiebelde. Voelend met m’n voet achter de rechter voorpoot  brak deze plotseling af. Gelukkig ben ik niet gevallen of heb me aan de tafel vastgehouden want dan zou de ellende niet te overzien zijn geweest. 

Toen ben ik maar gaan staan en een kelner/personeelslid kwam meteen naar me toe en beloofde fluisterend een andere stoel te halen en nam het kapotte exemplaar met zich mee. Het is onmogelijk om staande een voorgerecht tot je te nemen en zeker niet zonder te knoeien. 

Het duurde bijna een kwartier en ik dacht dat ze een andere bijpassende stoel gingen zoeken op het Waterlooplein. Ondertussen werd het voorgerecht al geruimd  en kwam het hoofdgerecht binnen en ik kon nog steeds niet zitten. Je voelt je ook ongemakkelijk, als je als enige staat en boven iedereen uittorent. Ze zien jou wel en iedereen zit je aan te kijken en niemand snapt waarom. 

Koningin Beatrix had het wel allemaal gezien want het gebeurde nog geen vijf meter bij haar vandaan. Ze knikte een paar maal vriendelijk en begrijpend alsof ze zich excuseerde. Ik knikte geruststellend en vriendelijk terug omdat ik het voor haar ook vervelend en pijnlijk vond als gastvrouw. 

Uiteindelijk kwam er een nieuwe stoel en ik moest met grote spoed het voorgerecht en hoofdgerecht naar binnen werken omdat het toetje er al aankwam. Iedereen aan de tafels konden gezellig met elkaar keuvelen, dat is mij niet gelukt. 

Wel heb ik ondertussen langdurig alle hoeken het plafond kunnen bewonderen met de handen op de rug. Even dacht ik nog dat het een programma van Bananensplit was maar zag nergens een camera en fotograferen was sowieso verboden. 

De nieuwe stoel heeft het tot aan de koffie goed uitgehouden en daarna gingen we naar een andere zaal voor de drankjes. Prins Willem Alexander stond toen al geduldig maar enigszins verdekt opgesteld op ons te wachten en mengde zich onder de gasten. 

De creatieven waren te herkennen aan hun dorst, wat me wel bekend voorkwam. Het was een hele rit vanuit Eindhoven en het bezoek was meer dan de moeite waard om zo’n nachtelijke koninklijke ontmoeting te mogen meemaken. 

PS

De stoel zal ondertussen wel netjes en vakkundig gerestaureerd zijn. 


Peter Nagelkerke, december 2012